شیرین ترین زاد روز مجید توکلی

هفده ماه از اسارت شرف جنبش دانشجویی می گذرد و او با تحمل مردانه این حبس نا روا ، آرزوی یک آه را بر دل دشمنان آزادی و حقیقت گذاشته است. هفت سال و نیم حبس تاوان زبان سرخ او بود که بر علیه ستون فقرات استبداد و خودکامگی به حرکت در آمد .
در حکومتی که قداست ساختگی و پوشالی یک فرد، فرعون وارانه محور تجمیع شیفتگان قدرت و جویندگان منافع انحصاری است ، اعتراض به وی مجازات سنگینی را در بر دارد تا بدینوسیله این عمارت ظلم و بیداد مستقر بماند .
در جمهور ی اسلامی هر که انگشت اعتراض و سئوال به سوی مقام ولایت دراز کرد ، آماج خشم و کینه اصحاب قدرت قرار گرفته است . ابتدا وحوش ولایت و عمله استبداد دینی بر وی تاخته اند و به هر وسیله ای از مشت و لگد گرفته تا فحش های چارواداری نصیبش کرده اند و سپس لشگر نیروهای امنیتی و قاضیان بیداد گاه ها اسباب کیفر و مجازات را فراهم کرده اند تا نشان دهند جنس و عیار ولایت آنان ارتباطی به امیر المومنین و آئین تشیع ندارد بلکه از جنس ولایت دروغین اموی است و این جماعت هویت و رزق شان وابسته به بر پا ماندن دستگاه فریب و نیرنگ ولایت فقیه است که شر و مزاحمتش آسایش و آرامش را از همه خلق و از جمله روحانیون و فقهای مستقل ستانده است .
مجید که در زندان درس مقاومت ، فضیلت و شکیبایی را مشق می کند در اصل زندانی روحیه آزاده و شهامت تحسین پذیر اش هست که بی کفایتی و ستمگری ولایت جور را آشکار کرده است.
سرزندگی و فعالیت منتقدانه مستمر وی و تداوم مبارزه در پشت میله های عبوس زندان که بیمی از احکام جدید حبس و تهدید های گوناگون عوامل حکومتی به خود راه نمی دهد ، ایستادگی و امیدی را جلوه گر می سازد که پاشنه آشیل مستبدان است.
امید در او آنچنان توانا ست که پا بر سر هر یاسی نهاده است و به افق های دور می نگرد که یخ های استبداد در زیر تابش امواج درخشان آزادی آب می شود.
این شجاعت و دلاوری کیمایی است که قدرت های ظاهری را کنار می زند. نیروی محرکه تاریخ در جلو بردن خوبی ها و کم رنگ کردن شرارت ها در هر برهه ای و جامعه ای ، مرهون وجود انسان های رشید و شجاعی است که بر فراز تاریخ ایستادند و با بی اعتنایی به محاسبات متعارف عقل مصلحت اندیش ، خالق تحولات شگرف سیاسی و اجتماعی شدند.
حرکت رو به جلو و تحول تدریجی مثبت جهان بر دوش شانه های کسانی است که اسیر محدودیت ها و تنگنا ها نشدند ، از خود گذشتند تا دیگران و خیل عظیم انسان های معاصر و آیندگان طعم خوش زندگی بهتر را تجربه کنند.
به قول فروع فرخزاد آنان صلیب سرنوشت خویش را بر فراز تپه های قتلگاه خویش بوسیدند .
جای جای صفحات تاریخ معاصر ایران مشحون از فداکاری های مردان و زنان آزاده ای است که با ایمان به پایان خوش تاریخ عزم نابودی دیوار های کهنه و بر افراشتن بنا هایی متناسب با کرامت انسانی کرده اند.
مجید توکلی امروز در سختی است و خود و خانواده اش از بار سنگین نا ملایمات خسته اند اما این صبر و تحمل ، فرجام نیکویی را بشارت می دهد. آنانی که در برابر مشکلات تسلیم شدند و به وضع موجود رضایت دادند شاید فکر کنند هزینه هایی که مجید و امثال وی می دهند بیهوده است . حتی کسانی ممکن است فکر کنند که صلابت ظاهری حکومت و توانایی اش در به زنجیر کشیدن ستارگان درخشان جامعه ایران ، ناگزیر حکم می کند تا سر بر آستان قدرت سائید تا شاید دل ظالم به رحم آید و تفقدی بکند و سهمی ناچیز در اختیار آنانی بگذارد که مدعی مطالبه تغییر هستند.!
اما اینان گرفتار ذهنیت عیر تاریخی خویش هستند که فکر می کنند شرایط کنونی سرنوشت محتوم جامعه ایران است و از دگرگونی های شگفتی آفرین جامعه در غفلت هستند.
خطر کردن و شوریدن بر ظالمان نیرویی را پدید می آورد و ایستادگی و مقاومت بر توان ان می افزاید تا در شرایط مناسب شکوفا شود و بنای پوشالی استبداد را فرو می ریزد.
شجاعت تحسین برانگیز مجید توکلی و دیگر زندانیان سیاسی و فعالیت آرمانی جنبش دانشجویی و جوانان کلید عبور موفقیت آمیز از معضلات کنونی است. این شجاعت وقتی با درایت ترکیب می شود و با فرا رفتن از خود بعدی همگانی پیدا می کند آنگاه بصیرت واقعی متولد می شود که باطل کننده بصیرت کاذبی است که در واقع اسم رمز و نقاب اطاعت از احکام ولی فقیه جائر است.
دومین سالروز تولد مجید توکلی نیز در زندان و محروم از دیدار و تماس تلفنی مادر نگرانش گذشت اما او و خانواده اش در فردای روشن و سرافراز وطن از یاد آوری این روز های سخت احساس غرور خواهند کرد که توشه و اکسیر حیات تغییر است.
همه تلاش و همت عوامل مختلف استبداد ولایی شکستن زندانیان سیاسی است . هدف از صدور حبس های طولانی فرسوده کردن مقاومت زندانی است تا این تصور کاذب به جامعه القاء شود که دروازه امکان بر تغییر وضع موجود و تزلزل مقام ولایت فقیه بسته است.
مجید توکلی شب را باور نخواهد کرد و در فراسوی دهلیز زندان امید به طلوع سحر را انتظار خواهد کشید . نیرویی در درون او می جوشد که با گذر از معبر فریاد ها و حماسه ها و در تداوم خون ها و زندگی هایی که برای تمنای آزادی نثار شده است ، بشارت گر روز رهایی خواهد بود.
آن روز شیرین ترین زاد روز مجید خواهد بود.