علی افشاری

تحولات در سوریه آهنگ شتابانی به خود گرفته است. فرمان بشار اسد برای تشکیل دولت جدید به ریاست دکتر ریاض حجاب ،اعلام وضعیت جنگی از سوی وی و ساقط کردن هواپیمای نظامی ترکیه سه رویداد مهمی هستند که به همراه تشدید حملات سنگین نظامی حکومت و نظامیان شبه دولتی و همچنین گسترش اقدامات مخالفین مسلح وضعیت نا معلومی را پیش روی این کشور قرار داده است.
بحران ۱۵ ماهه سوریه و جنبش ضد استبدادی مردم این کشور وارد نقطه عطفی شده است. جنگ داخلی محدود در این کشور که منشاء آن مقاومت در برابر پذیرش تغییرات واقعی و سرکوب خونین دولت بشار اسد بود اینک در آستانه تبدیل به جنگی تمام عیار با آینده نا معلوم است . ادامه‌ی خواندن→

یکی از دلایلی که معمولا مخالفین رویکرد های انقلابی مطرح می کنند امکان ناپذیری اهداف در بازه زمانی کوتاه مدت است. آنها انقلاب را عملی سیاسی معرفی می کنند که وعده تحولات و پیروزی سریع می دهد اما این وعده فقط بار احساسی و تشجیع کننده دارد و هیچگاه در عمل محقق نخواهد شد. به باور آنها پوپولیسم همزاد انقلاب است و سوخت آن ر ا با وعده های غیر قابل عمل تامین می نماید. این پوپولیسم عقلانیت را به حاشیه می راند و هیجانات و احساسات را جایگزین می نماید. ادامه‌ی خواندن→

وقایع سوریه فرصت و بستری را فراهم کرده است تا نسبت خشونت و مبارزه سیاسی برای آزادی ، عدالت و زیست انسانی مورد توجه قرار بگیرد و چشم انداز های تازه ای در این خصوص پدیدار شود. ا
ین فضا می تواند در تبیین نسبت درست و معطوف به حقیقت کارساز باشد. بزرگترین پسامد وقایع سوریه فروپاشی جزمیت ها و باور های کلی پیرامون خشونت پرهیزی است که مبارزه مسالمت آمیز را به معنای توسل صرف به روش های مسالمت آمیز در همه شرایط ، انفعال و تسلیم در برابر خشونت تهاجمی دولت سرکوبگر و دیدگاه ایده آلیستی و انتزاعی صرف تفسیر می کنند. ادامه‌ی خواندن→

عملکرد تاریخی جمهوری اسلامی از بدو تاسیس تا کنون نشانگر ستیز مستمر با نهاد مندی و شکل گیری ساختار های دولت مدرن در جامعه است. رهبران جمهروی اسلامی از ابتدا نظر منفی نسبت به بوروکراسی و پیکره نهادی دولت داشتند.
تشکیل نها دهای انقلابی پاسخی به بدبینی به نهاد هایی بود که از رژیم گذشته به جای مانده بود اما گریزی از کارکرد آنها برای حکومت جدید التاسیس نبود. لذا اداره کنندگان امور راه حل هایی را برای کنترل و عقیم سازی نقش مستقل ساختار بوروکراتیک دولت بکار بستند. ادامه‌ی خواندن→

وجود و یا نیستی جنبش اجتماعی از مسائل بحث بر انگیز و مهم در حوزه بحث های نظری و پراتیک سیاسی است. طبیعتا یک جنبش بمانند هر پدیده اجتماعی و محیطی پویایی خاص خودش را دارد و ممکن است سیر تحولات از تولد تا مرگ را بپیماید. مناسب ترین حالت برای یک جنبش اجتماعی مرگ ناشی از موفقیت است. در این حالت دیگر جنبش به اهداف خود رسیده و موضوعیتش را از دست می دهد. ادامه‌ی خواندن→

مذاکرات اتمی در مسکو همانگونه که پیشبینی می شد بدون نتیجه مشخصی به پایان رسید. اما سیر صحبت ها در پنج دور از گفتگو ها آنقدر کشش داشت که رشته مذاکرات به صورت کامل پاره نشود.
اکنون ابهام و سردرگمی بر سر پرونده ای هسته حکومت ایران از استانبول به بعد به بیشترین زمان خود رسیده است و مسیر آینده معلوم نیست. خوشبینی های پس از نشست استانبول کاملا زایل شده و به جایش بدبینی روز افرونی حاکم گشته است. امید ها برای حل دیپلماتیک دوئل طولانی و پر پیچ و خم هسته ای بحث حمله نظامی احتمالی اسرائیل و یا غرب را کاملا به حاشیه برد. اما اکنون با افول امید ها دوباره گمانه زنی یپرامون تغییر مسیر منازعه از دیپلماسی به نظامی مطرح شده است. ادامه‌ی خواندن→

نگرانی از به هرج و مرج کشیده شدن کشور و افزایش آشفتگی یکی از دغدغه های اصلی فعالان سیاسی و اجتماعی است. برخی مخالفت خود با رویکرد رادیکال و تغییر بنیادی حکومت را در این چهارچوب توجیه می کنند که خلاء قدرت ناشی از سقوط حکومت فعلی وضعیت کشور را دستخوش آشوب و بی نظمی می کند. ادامه‌ی خواندن→

مسئله چگونگی بروز مناسب آزادی بیان که موجب تضییع حقوق افراد نشود از زوایای مختلف قابل بحث است. بی شک یکی از عالی ترین نمود آزادی ، آزادی بیان و یا خود اظهاری است که لزوما شکل بیانی و کلامی ندارد و می تواند فعالیت هنری و یا نمایشی را نیز شامل شود.
تا کنون در همه اسناد بین المللی و قوانین ملی کشور های دموکراتیک آزادی بیان از حقوق مقیده بشمار آمده و در عداد حقوق مطلقه و نا مشروط محسوب نمی گردد. این یادداشت می کوشد تا قید موجه “اجتناب از توهین” و ضرورت تمایز بین نقد و توهین از جایگاه تاثیر در همبستگی ملی بسط داده شود. ادامه‌ی خواندن→